من بهار نارنج

قطره های آب روی کف حمام،

به قرمزی می زنند ...

زین دوهزاران من و ما
ای عجبا من چه منم
گوش بنه عربده را
دست منه بر دهنم
 
چون که من از دسته شدم
در ره من شیشه منه
ور بنهی پا بنهم
هرچه بیابم شکنم

--مولوی

پیدا شدم پیدا شدم
پیدای ناپیدا شدم
شیدا شیدا شیدا شدم
شیدا شدم شیدا شدم

من او بدم من او شدم
با او بدم  بی او شدم
در عشق او چون او شدم
زین رو چنین بی سو شدم
در عشق او  چون او شدم

-- مولویه، شهرام و حافظ ناظری

نم نم سپیده،

صدای خسته جاروی رفتگر،

خواب به پلک های خسته ام دستی می کشد.

خنده ام از خواب بیدارم می کند؛

گریه می کنم،

اشکهایم تمام نمی شوند.

جوانه نورسته بر شاخه بید،

و ناگهان بهار فرا می رسد. 

چه خاطره ها به یاد می آورد،

 باغچه کوچک خانه پدربزرگ.

صدای چرخ ماشین روی آسفالت خیس، 

خورشید در می زند.

من برگشته ام!